{"id":466,"date":"2025-12-31T13:05:27","date_gmt":"2025-12-31T13:05:27","guid":{"rendered":"https:\/\/bibibloomsfree.com\/?p=466"},"modified":"2025-12-31T13:12:46","modified_gmt":"2025-12-31T13:12:46","slug":"entre-frio-e-dor","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/bibibloomsfree.com\/index.php\/2025\/12\/31\/entre-frio-e-dor\/","title":{"rendered":"Entre fr\u00edo e dor"},"content":{"rendered":"\n
\n
\"\"<\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n

Este ano suspendinme no tempo,\u2028
esgotada en vermello,\u2028
consumida pouco a pouco,
\u2028entre dores, esperas e consultas.\u2028
Non houbo silencio; houbo que insistir,\u2028
soster a voz cando trem\u00eda.

Perd\u00edn parte de min.\u2028
Perd\u00edn rutinas e certezas.

Pero sigo aqu\u00ed.\u2028
Estou ben.\u2028
Non son a mesma.
\u2028Pero estou ben.<\/pre>\n\n\n\n
O 2025 queda atr\u00e1s, cargado de dor, desgaste e aprendizaxe. Que o 2026 traia escoita, coidado e a atenci\u00f3n que precisamos.\u00a0No artigo que segue, reflexiono sobre como se percibe a dor segundo quen a relata e como, moitas veces, o mundo non est\u00e1 disposto a escoitala.<\/em><\/p>\n\n\n\n
Imaxina un d\u00eda de primavera de bastante calor nunha sala de espera chea. As persoas levan as chaquetas nas mans, as mangas remangadas, os nocellos ao aire; algunhas persoas levan sandalias e est\u00e1n feliz porque o ver\u00e1n parece estar xa \u00e1 volta da esquina. Por\u00e9n, hai algu\u00e9n que segue envolto nunha chaqueta, con calcet\u00edns e botas, resist\u00edndose a abandonar de todo a protecci\u00f3n do inverno. Sente fr\u00edo. Pregunta, con certa cautela, se algu\u00e9n poder\u00eda pechar a porta ou a fiestra.<\/p>\n\n\n\n
A resposta \u00e9 inmediata e natural. Algu\u00e9n berra: \u201cDebes estar enfermo para ter fr\u00edo nun d\u00eda coma este.\u201d Outra persoa ofr\u00e9celle un asento afastado da corrente. Algu\u00e9n m\u00e1is pecha a fiestra a medias, deixando unha pequena fenda para que o aire siga entrando. Ningu\u00e9n cuestiona a sensaci\u00f3n. Ningu\u00e9n lle di que est\u00e1 equivocado. E a persoa que sente fr\u00edo tampouco se cuestiona. Sabe o que o seu corpo lle est\u00e1 a dicir, e iso basta.<\/p>\n\n\n\n
Esta escena, tan com\u00fan que pasa desapercibida, agocha algo importante. A experiencia subxectiva \u00e9 aceptada sen esixencias, sen probas, sen defensa. Non se consulta ning\u00fan term\u00f3metro. Non se pide unha explicaci\u00f3n. O corpo fala, e \u00e9 escoitado.<\/p>\n\n\n\n
Agora pensemos na dor.<\/p>\n\n\n\n
A dor tam\u00e9n \u00e9 unha mensaxe do corpo. Invisible, \u00edntima, cambiante. E con todo, raramente recibe a mesma confianza. Onde antes hab\u00eda comprensi\u00f3n e certeza, aparece a sospeita. Onde hab\u00eda xestos de coidado, xorde a d\u00fabida. A dor non s\u00f3 se sofre; tam\u00e9n se ten que xustificar.<\/p>\n\n\n\n
Esta analox\u00eda ocorr\u00e9useme de noite, deitada na cama, despois de tomar calmantes que apenas consegu\u00edan amortecer unha dor p\u00e9lvica punzante que se estend\u00eda pola cara interna da coxa. Pensaba naquela sala de espera e pregunt\u00e1bame por que algunhas sensaci\u00f3ns se cren sen m\u00e1is, mentres outras se po\u00f1en en cuesti\u00f3n unha e outra vez. Esa reflexi\u00f3n permitiume afastarme un pouco e ver con m\u00e1is claridade como se trata a experiencia subxectiva segundo o contexto e segundo quen a expresa.<\/p>\n\n\n\n
Durante dous anos conviv\u00edn con hemorraxias constantes, molestias persistentes, dor e unha fatiga que o impregnaba todo. Fix\u00e9ronme probas, biopsias, intervenci\u00f3ns sucesivas, tres en total, a \u00faltima unha histerectom\u00eda completa. Ao longo dese tempo escoitei frases que invitaban a relativizar, a non pensar tanto, a restar importancia. Mais o meu corpo insist\u00eda. Os sinais estaban a\u00ed, teimudos, f\u00edsicos, reais.<\/p>\n\n\n\n
Esta vivencia deixou ao descuberto algo fondo. Os sinais do corpo non se interpretan s\u00f3 desde a biolox\u00eda; pasan polo filtro da cultura, das expectativas, das ideas previas sobre quen sente e como deber\u00eda sentir. Fr\u00edo, calor, dor; todas son linguaxes corporais. Pero non todas reciben a mesma credibilidade. \u00c1s veces, mesmo cando existen datos obxectivos, estes non se ven, non se conectan, non se integran. A realidade corporal queda suspendida nun limbo.<\/p>\n\n\n\n
Co tempo, a desconfianza cala dentro. Comezas a normalizar a dor. A minimizar o que sentes antes de que o fagan outros. Calas, adaptas o discurso, dubidas antes de falar. Lembro unha das veces ingresada, o cat\u00e9ter, colocado na parte interna do pulso, estaba obstru\u00eddo e acababa de ser cambiado. Non quer\u00eda queixarme; non quer\u00eda que pensaran que era unha mexericas. Aguantei. O tempo pasaba e o ferro non flu\u00eda, unha b\u00e1goa escapou sen aviso. Despois xa non fun quen de conterme. Cando me preguntaron que pasaba, non era capaz de explicalo. Cada intento romp\u00edame un pouco m\u00e1is. Non era s\u00f3 a dor; era a fatiga acumulada, a sensaci\u00f3n de impotencia, o peso de ter que demostrar continuamente o evidente. S\u00f3 ent\u00f3n se actuou.<\/p>\n\n\n\n
Non \u00e9 unha cuesti\u00f3n individual. \u00c9 estrutural.<\/p>\n\n\n\n
Sabemos, grazas aos estudos, que a dor adoita subestimarse, pero tam\u00e9n sabemos que non afecta a todos por igual. As mulleres, de maneira desproporcionada, ven a s\u00faa dor atribu\u00edda a causas emocionais, sofren atrasos diagn\u00f3sticos e reciben menos tratamento. Isto tam\u00e9n ocorre cos homes cando a s\u00faa dor non encaixa nos modelos esperados. E agr\u00e1vase cando entran en xogo outros factores como a clase social, a raza ou o acceso aos recursos sanitarios. O co\u00f1ecemento m\u00e9dico, constru\u00eddo en gran medida desde unha perspectiva androc\u00e9ntrica, deixa f\u00f3ra moitas experiencias corporais que non encaixan no modelo dominante.<\/p>\n\n\n\n
Mesmo despois das intervenci\u00f3ns, despois de facer todo o que se sup\u00f3n que hai que facer, o corpo segue falando. A carga mental \u00e9 continua. Cada pequena molestia trae consigo a conciencia de que hai que estar alerta. Convivindo coa dor, cansa e reticente a ter que seguir defendendo o que sinto.<\/p>\n\n\n\n
E as\u00ed volve a pregunta, inevitable. Se confiamos nunha persoa que di ter fr\u00edo nun d\u00eda de calor, por que custa tanto crer a quen di que lle doe? Cantas persoas viven esta tensi\u00f3n silenciosa entre o que o corpo di e o que o mundo acepta? E que estamos facendo, como sociedade e como sistema sanitario, para aprender por fin a escoitar?<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Este ano suspendinme no tempo,\u2028esgotada en vermello,\u2028consumida pouco a pouco,\u2028entre dores, esperas e consultas.\u2028Non houbo silencio; houbo que insistir,\u2028soster a voz cando trem\u00eda.Perd\u00edn parte de min.\u2028Perd\u00edn rutinas e certezas.Pero sigo aqu\u00ed.\u2028Estou ben.\u2028Non son a mesma.\u2028Pero estou ben. O 2025 queda atr\u00e1s, cargado de dor, desgaste e aprendizaxe. Que o 2026 traia escoita, coidado e a atenci\u00f3n que precisamos.\u00a0No artigo que segue, reflexiono sobre como se percibe a dor segundo quen a relata e como, moitas veces, o mundo non est\u00e1…<\/p>\n
 Leer m\u00e1s  Leer m\u00e1s<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-466","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/bibibloomsfree.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/466"}],"collection":[{"href":"https:\/\/bibibloomsfree.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/bibibloomsfree.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/bibibloomsfree.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/bibibloomsfree.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=466"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/bibibloomsfree.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/466\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":469,"href":"https:\/\/bibibloomsfree.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/466\/revisions\/469"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/bibibloomsfree.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=466"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/bibibloomsfree.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=466"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/bibibloomsfree.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=466"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}