{"id":481,"date":"2026-07-13T14:09:50","date_gmt":"2026-07-13T14:09:50","guid":{"rendered":"https:\/\/bibibloomsfree.com\/?p=481"},"modified":"2026-07-13T14:20:15","modified_gmt":"2026-07-13T14:20:15","slug":"radical-branquiazul","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/bibibloomsfree.com\/index.php\/2026\/07\/13\/radical-branquiazul\/","title":{"rendered":"Radical Branquiazul"},"content":{"rendered":"\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Aqu\u00ed, radical volve ao seu sentido orixinal: ir \u00e1 ra\u00edz das cousas e non limitarse a significar \u00abextremo\u00bb.<\/h2>\n\n\n\n

A situaci\u00f3n actual no RC Deportivo f\u00edxome volver a un dos libros que m\u00e1is reforzou o meu xeito de entender o f\u00fatbol moderno: Radical Football<\/em>, editado por Steve Fleming. Lino por primeira vez no ver\u00e1n de 2022, mentres estaba en Inglaterra, vendo a Eurocopa feminina, e, quizais por primeira vez en moito tempo, coa distancia suficiente para escoitar os meus propios pensamentos por riba do ru\u00eddo alleo.<\/p>\n\n\n\n

Non marchei de Galicia porque deixase de amar o f\u00fatbol. M\u00e1is ben ao contrario. Marchei porque necesitaba afastarme do que, para min, era unha versi\u00f3n pulida do whitewashing e do sportswashing. Despois de meses tentando librar unha batalla costa arriba contra o racismo, o machismo e o acoso, estaba completamente esgotada. Visto dende f\u00f3ra, ABANCA empregaba a linguaxe da profesionalizaci\u00f3n e da mellora, pero as palabras nunca acababan de corresponder coa realidade. Co paso do tempo decateime de que esa fenda dic\u00eda moito sobre o que entend\u00edan por f\u00fatbol moderno os que dirix\u00edan a entidade.<\/p>\n\n\n\n

Sempre me pareceu interesante, dende o punto de vista ling\u00fc\u00edstico, esa palabra: moderno. \u00c9 un deses termos que agochan un xu\u00edzo de valor baixo a aparencia dunha inevitabilidade. D\u00e1 por feito que as alternativas pertencen ao pasado antes sequera de seren consideradas. A linguaxe ten unha capacidade extraordinaria para presentar decisi\u00f3ns pol\u00edticas como se fosen unha evoluci\u00f3n natural.<\/p>\n\n\n\n

Inglaterra converteuse no lugar onde puiden po\u00f1er a proba se a mi\u00f1a forma de entender o f\u00fatbol era realmente tan \u00abrom\u00e1ntica\u00bb e irreal como algunhas persoas insist\u00edan. Estar al\u00ed durante a Eurocopa feminina e escoitar as conversas que se produc\u00edan arredor do f\u00fatbol f\u00edxome comprender que o vivido na Coru\u00f1a non era unha experiencia universal. O cinismo adoita confundirse co realismo. Non son o mesmo.<\/p>\n\n\n\n

Quizais por iso Radical Football<\/em> chegou a min no momento preciso. Non porque ofrecese soluci\u00f3ns, sen\u00f3n porque formulaba preguntas mellores.<\/p>\n\n\n\n

Tom Vernon abre un dos cap\u00edtulos cunha frase que me acompa\u00f1a desde ent\u00f3n:<\/p>\n\n\n\n

\u00abO f\u00fatbol \u00e9 un reflexo da alma da humanidade. A s\u00faa configuraci\u00f3n actual reflicte o planeta estruturalmente racista (*e clasista) no que vivimos. \u00c9 necesario un cambio radical, e que mellor lugar para comezar ca o f\u00fatbol.\u00bb<\/p>\n\n\n\n

*(engadido meu)<\/p>\n\n\n\n

Esa frase s\u00f3 cobra sentido se deixamos de finxir que o f\u00fatbol existe \u00e1 marxe da sociedade. Nunca foi as\u00ed. O f\u00fatbol reproduce as nosas desigualdades, os nosos prexu\u00edzos, as nosas xerarqu\u00edas e tam\u00e9n os nosos silencios.<\/p>\n\n\n\n

\n

O f\u00fatbol non pertence a ningu\u00e9n, e ning\u00fan grupo nin ningunha instituci\u00f3n ten dereito a dicirnos como debemos pensar sobre este deporte.<\/h2>\n<\/blockquote>\n\n\n\n

M\u00e1is adiante, Vernon escribe:<\/p>\n\n\n\n

\u00abNon temos por que seguir facendo as mesmas cousas da mesma maneira, nin deixar que nos gu\u00ede a mesma diversidade limitada de persoas e de ideas. Temos que abrir a conversa. O f\u00fatbol non pertence a ningu\u00e9n, e ning\u00fan grupo nin ningunha instituci\u00f3n ten dereito a dicirnos como debemos pensar sobre este deporte. O futuro do f\u00fatbol pode ser extraordinario, pero para iso hai que permitir que toda a comunidade futbol\u00edstica mundial participe na construci\u00f3n desa visi\u00f3n. S\u00f3 as\u00ed poder\u00e1n aflorar os verdadeiros valores do f\u00fatbol e da humanidade.\u00bb<\/p>\n\n\n\n

Nas \u00faltimas semanas hai unha frase dese fragmento que zoa na mi\u00f1a cabeza por riba de todas as demais: o f\u00fatbol non pertence a ningu\u00e9n.<\/p>\n\n\n\n

Xuridicamente, por suposto, os clubs te\u00f1en propietarios, accionistas e consellos de administraci\u00f3n. Pero o f\u00fatbol nunca obtivo a s\u00faa lexitimidade unicamente da propiedade legal. Igual que acontece coa lingua, existe porque hai comunidades que contin\u00faan d\u00e1ndolle significado. E ese significado non se adquire simplemente xunto cos activos.<\/p>\n\n\n\n

Canto m\u00e1is pensaba nesa frase, menos me parec\u00eda un principio abstracto e m\u00e1is se convert\u00eda nunha maneira de interpretar o que estaba a suceder na casa.<\/p>\n\n\n\n

Por iso c\u00fastame ver o conflito actual entre ABANCA e unha parte significativa da afecci\u00f3n deportivista como un desacordo illado. Para min \u00e9 o \u00faltimo cap\u00edtulo dunha historia moito m\u00e1is longa.<\/p>\n\n\n\n

Mirando atr\u00e1s, xa hab\u00eda indicios de que o club se estaba xestionando cada vez m\u00e1is segundo a l\u00f3xica dunha entidade financeira ca desde a memoria dun club de f\u00fatbol. Non quero dicir con isto que as empresas non deban actuar con responsabilidade econ\u00f3mica. Evidentemente deben facelo. Pero o f\u00fatbol sempre esixiu outro tipo de alfabetizaci\u00f3n: comprender que a identidade, o sentimento de pertenza e a memoria colectiva non caben nunha folla de c\u00e1lculo.<\/p>\n\n\n\n

O episodio de D\u00e9por ABANCA en 2022 foi o momento no que todo isto cristalizou para min. As instituci\u00f3ns rev\u00e9lanse non s\u00f3 polos seus \u00e9xitos, sen\u00f3n tam\u00e9n pola maneira en que responden cando son cuestionadas. O contexto importa. Sempre importa. Como ben sabemos desde a ling\u00fc\u00edstica, ning\u00fan enunciado existe independentemente das circunstancias nas que se produce. As instituci\u00f3ns comunican dun xeito moi semellante. Os seus valores expr\u00e9sanse non s\u00f3 a trav\u00e9s dos comunicados oficiais, sen\u00f3n tam\u00e9n das decisi\u00f3ns que toman, das persoas que protexen e das voces que deciden escoitar.<\/p>\n\n\n\n

Foi ent\u00f3n cando comprend\u00edn por primeira vez que o que acontece dentro dunha instituci\u00f3n nunca queda reducido ao \u00e1mbito interno. Acaba moldeando a cultura que a rodea, a linguaxe que emprega e o tipo de lealdade que espera recibir a cambio.<\/p>\n\n\n\n

Co paso dos anos, outras decisi\u00f3ns reforzaron esa impresi\u00f3n. Compa\u00f1eiras e compa\u00f1eiros deportivistas que levaban anos traballando en distintos departamentos con \u00e9xito, a pesar de ter moitos menos recursos econ\u00f3micos e humanos, foron desaparecendo pouco a pouco do club. Cada sa\u00edda parec\u00eda a perda dun anaco de memoria institucional. Os clubs non se constr\u00faen s\u00f3 con directivos. Tam\u00e9n se constr\u00faen coas persoas que gardan historias, v\u00ednculos e unha comprensi\u00f3n fonda do que significa o escudo ao longo das xeraci\u00f3ns.<\/p>\n\n\n\n

Penso que silenciar esas voces dentro do club foi o primeiro paso cara ao lugar no que nos atopamos hoxe. Cando unha instituci\u00f3n deixa de valorar a discrepancia interna, resulta moito m\u00e1is doado desacreditar tam\u00e9n as cr\u00edticas que ve\u00f1en de f\u00f3ra. Hoxe, moitos seareiros senten que eles tam\u00e9n est\u00e1n a ser tratados non como  parte do club, sen\u00f3n como obst\u00e1culos para o relato que se pretende impor.<\/p>\n\n\n\n

Ese pensamento l\u00e9vame a outro fragmento, esta vez de Preeti Shetty.<\/p>\n\n\n\n

\u00abOs clubs de f\u00fatbol obte\u00f1en a s\u00faa lexitimidade da s\u00faa afecci\u00f3n e, historicamente, o f\u00fatbol constru\u00eduse para as comunidades da clase traballadora. Iso segue reflect\u00edndose en moitos clubs de todo o mundo, que contin\u00faan escoitando e respondendo \u00e1s necesidades dos seus seareiros e das s\u00faas comunidades locais. Pero te\u00f1o a sensaci\u00f3n de que esa conexi\u00f3n est\u00e1 ameazada. O local converteuse en global e os clubs comezan a reinventar a s\u00faa raz\u00f3n de ser segundo un modelo m\u00e1is conveniente, que encaixa mellor coas s\u00faas necesidades de mercadotecnia e patrocinio.\u00bb<\/p>\n\n\n\n

\n

A palabra importante aqu\u00ed \u00e9 lexitimidade. Non propiedade. Lexitimidade.<\/h2>\n<\/blockquote>\n\n\n\n

Como tradutora, paso boa parte do meu tempo pensando en palabras que parecen sin\u00f3nimas, pero non o son. Legalidade e lexitimidade pertencen a esa categor\u00eda. Igual que clientes e seareiros.<\/p>\n\n\n\n

Os seareiros non son simplemente consumidores dun produto. Son custodios da memoria.<\/p>\n\n\n\n

Shetty vai a\u00ednda m\u00e1is lonxe:<\/p>\n\n\n\n

\u00abNa mi\u00f1a opini\u00f3n, o f\u00fatbol nunca estivo nun momento peor desde o punto de vista moral, econ\u00f3mico e emocional.\u00bb<\/p>\n\n\n\n

Moitas persoas sinalan os ascensos, o investimento ou a estabilidade financeira como probas do \u00e9xito dun club. Entendo perfectamente por que. Pero cada vez preg\u00fantome con m\u00e1is frecuencia se iso abonda. Os cartos poden mercar mellores futbolistas. Poden corrixir erros que outros clubs non se poden permitir sobrevivir. O que non poden mercar \u00e9 a confianza. Nin fabricar un sentimento de pertenza.<\/p>\n\n\n\n

Ascender de categor\u00eda non \u00e9 necesariamente o mesmo ca alcanzar o \u00e9xito futbol\u00edstico se, durante o proceso, se excl\u00fae da comunidade \u00e1s persoas que lle deron ao club a s\u00faa lexitimidade dende o comezo.<\/p>\n\n\n\n

Hoxe, moitos seareiros do Deportivo est\u00e1n formulando preguntas dif\u00edciles de maneira colectiva. Algunhas son preguntas xur\u00eddicas. Outras son preguntas \u00e9ticas. E non son a mesma cousa.<\/p>\n\n\n\n

Shetty escribe:<\/p>\n\n\n\n

\u00abO mundo est\u00e1 m\u00e1is conectado ca nunca e, se queremos conseguir un impacto real, outro programa de responsabilidade social corporativa non ser\u00e1 suficiente. Temos que darlles \u00e1s persoas un lugar na mesa e a oportunidade de que as s\u00faas voces sexan escoitadas, a posibilidade de participar na creaci\u00f3n daquilo que elas mesmas queren.\u00bb<\/p>\n\n\n\n

Darlles \u00e1s persoas un lugar na mesa significa aceptar que poden non estar de acordo contigo.<\/p>\n\n\n\n

Significa reco\u00f1ecer que a cr\u00edtica non \u00e9 o contrario da lealdade. \u00c1s veces \u00e9 a s\u00faa expresi\u00f3n m\u00e1is n\u00edtida.<\/p>\n\n\n\n

\n

O f\u00fatbol atrapado nunha \u00abcrise de liderado\u00bb<\/h2>\n<\/blockquote>\n\n\n\n

Jonas Baer-Hoffmann describe o f\u00fatbol como atrapado nunha \u00abcrise de liderado\u00bb, na que as instituci\u00f3ns se afastaron das persoas \u00e1s que deber\u00edan servir e onde o crecemento permanente parece terse convertido nun fin en si mesmo.<\/p>\n\n\n\n

A palabra que permanece comigo \u00e9 servir. Os clubs de f\u00fatbol nunca deberon preguntarse que pod\u00edan facer as comunidades por eles. A pregunta sempre deb\u00eda formularse na direcci\u00f3n contraria.<\/p>\n\n\n\n

J\u00fcrgen Griesbeck remata o seu cap\u00edtulo con d\u00faas preguntas que hoxe resultan dolorosamente actuais:<\/p>\n\n\n\n

\u00abQueremos realmente o cambio? Queremos realmente arranxar o planeta e salvar a nosa xente? Ou debemos ser honestos con n\u00f3s mesmos e aceptar que, en realidade, non o desexamos o suficiente?\u00bb<\/p>\n\n\n\n

Despois ofrece unha invitaci\u00f3n m\u00e1is ca unha conclusi\u00f3n:<\/p>\n\n\n\n

\u00abEscollamos formar parte dese cambio. \u00c9 necesario e \u00e9 posible. O f\u00fatbol pertence a todas e todos n\u00f3s, e cada quen ten un papel que desempe\u00f1ar.\u00bb<\/p>\n\n\n\n

Ao volver ler estas palabras agora dec\u00e1tome de que, quizais, a mi\u00f1a maneira de entender o f\u00fatbol nunca foi inxenua.<\/p>\n\n\n\n

Non sei como rematar\u00e1 o conflito actual entre o Deportivo e unha parte da s\u00faa afecci\u00f3n. O que si sei \u00e9 que me d\u00e1 esperanza ver tanta xente un\u00edndose, facendo o\u00edr a s\u00faa voz e neg\u00e1ndose a aceptar que formular preguntas inc\u00f3modas sexa incompatible con amar o seu club.<\/p>\n\n\n\n

Levo toda a mi\u00f1a vida profesional defendendo que as palabras nunca existen illadas. Os clubs de f\u00fatbol tampouco. Est\u00e1n modelados pola historia, pola memoria, polo contexto e polas persoas que insisten en que nada diso pode reducirse a un balance contable.<\/p>\n\n\n\n

Non escribo estas li\u00f1as para ofrecer respostas a este conflito concreto. Escr\u00edboas porque sigo crendo que o f\u00fatbol, igual ca a lingua, merece ser observado con m\u00e1is atenci\u00f3n.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Aqu\u00ed, radical volve ao seu sentido orixinal: ir \u00e1 ra\u00edz das cousas e non limitarse a significar \u00abextremo\u00bb. A situaci\u00f3n actual no RC Deportivo f\u00edxome volver a un dos libros que m\u00e1is reforzou o meu xeito de entender o f\u00fatbol moderno: Radical Football, editado por Steve Fleming. Lino por primeira vez no ver\u00e1n de 2022, mentres estaba en Inglaterra, vendo a Eurocopa feminina, e, quizais por primeira vez en moito tempo, coa distancia suficiente para escoitar os meus propios pensamentos…<\/p>\n

Leer m\u00e1s Leer m\u00e1s<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-481","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/bibibloomsfree.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/481"}],"collection":[{"href":"https:\/\/bibibloomsfree.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/bibibloomsfree.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/bibibloomsfree.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/bibibloomsfree.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=481"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/bibibloomsfree.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/481\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":491,"href":"https:\/\/bibibloomsfree.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/481\/revisions\/491"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/bibibloomsfree.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=481"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/bibibloomsfree.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=481"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/bibibloomsfree.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=481"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}