Entre frío e dor
Este ano suspendinme no tempo, esgotada en vermello, consumida pouco a pouco, entre dores, esperas e consultas. Non houbo silencio; houbo que insistir, soster a voz cando tremía.Perdín parte de min. Perdín rutinas e certezas.Pero sigo aquí. Estou ben. Non son a mesma. Pero estou ben. O 2025 queda atrás, cargado de dor, desgaste e aprendizaxe. Que o 2026 traia escoita, coidado e a atención que precisamos. No artigo que segue, reflexiono sobre como se percibe a dor segundo quen a relata e como, moitas veces, o mundo non está…